Frisse buitenlucht

Nu de koning na elf maanden een formateur heeft aangeduid, komt de politiek hopelijk ook uit de loopgraven. Het is hoog tijd om over inhoud en beleid te praten. Laten we de zaken meteen grondig aanpakken.

Ons land heeft een toekomstproject nodig. De wereld is diepgaand veranderd de voorbije drie jaar. De bankcrisis, de zwaarste economische klap in 80 jaar, heeft dieper in de Europese samenleving gesneden dan we goed beseffen, zo blijkt ook uit de grote electorale verschuivingen die zich op ons continent voordoen. De vergrijzing vormt de grootste demografische verandering in meer dan twee eeuwen. Het risico is stagnatie: door te denken dat we kunnen houden wat we hebben door verkrampt te willen houden wat we hebben, zullen we niet eens houden wat we hebben.

Bovenal evolueert de wereld rondom ons en rond Europa zoveel sneller dan wij. De Arabische wereld, vol jonge, hoopvolle mensen, is wakker geschoten op de bits and bytes van Facebook, Twitter en Youtube. Brazilië, India, China en Rusland steken het verzwakkende westen economisch de loef af. Het door Europa zo misprezen Turkije kende vorig jaar een groei van 10 %.

Ons toekomstproject moet angst en kramp in hoop en perspectief omzetten. Vergrijzing hoeft geen kommer te zijn, als je ouderen in onze samenleving bekijkt als een nieuw potentieel in plaats van als een last. De sociale zekerheid kan meer emanciperend worden als je welvaarstaat omturnt van uitkeringsmachine tot herinschakelingsbedrijf. Migratie kan perfect een troef worden als we ons dogmatisch denken daarover, zowel links als rechts, temperen. Innovatie en creativiteit kunnen we wel degelijk koesteren als we ook willen investeren in onderwijs en cultuur.

Het zijn die lijnen, die hervormingen die een toekomstperspectief geven aan de jongeren, die we eerst moeten uittekenen. In dat kader wordt het dan zoveel gemakkelijker om te definiëren waar en hoe we moeten bijsturen, vanwege de sanering van een kleine 20 miljard euro die alle overheden in dit land tegen 2015 moeten doorvoeren. Dat betekent inleveren voor iedereen, zonder enige twijfel, maar laten we dat als hefboom gebruiken voor betere groei nadien. Snoeien om te bloeien, dan is het snoeien snel weer gerecupereerd.

Tenslotte kan ook de staatshervorming vanuit dat perspectief heel anders worden. Vlaanderen is niet meer de bloeier van weleer, Wallonië niet meer de kreupele van toen, en Brussel heeft een groot potentieel op voorwaarde dat men de nodige correcties in het beleid aanbrengt. In die context moet men pragmatisch over decentralisatie en financiële verantwoordelijkheid kunnen praten, zoals de Zwitsers dat zonder complexen en pathos al decennialang doen. BHV wordt dan een mineure kwestie uit het verleden die best snel en pragmatisch wordt geregeld.

Laten we het elkaar blokkeren inruilen voor samen zoeken naar oplossingen en elkaar een succes gunnen. Het is lente en bijna zomer, collega’s, niets is zo bevrijdend als frisse lucht onder een uitgeklaarde hemel. .

Share on:

Leave a comment