Partnergeweld: nog een lange weg

Partnergeweld: nog een lange weg

Vandaag is het de 40ste nationale vrouwendag. Hoewel vrouwen de afgelopen decennia grote stappen voorwaarts hebben gezet op veel vlakken, blijven we kwetsbaar als het aankomt op partnergeweld. Jaarlijks worden 1 op 10 Belgische vrouwen geconfronteerd met dit soort geweld.

Ondanks de sensibilisering en de verbeterde aanpak door politie en justitie, blijft het aangeven van partnergeweld een delicate zaak voor veel vrouwen. Hoewel we de goede weg opgaan, en vorig jaar meer dan 50.000 dossiers werden geopend door de politie (een stijging van bijna 12% op vier jaar tijd), blijkt uit dark numbers van diezelfde politie dat er tot 500.000 dossiers zouden geopend kunnen worden.

Tijdens het proces van Ronald Janssens, moest ik terug aan die cijfers denken. Het verbaasde me dat de ex-vrouw van Janssens zei dat ze geen klacht had willen indienen, dat ze een positief beeld blijft houden van Janssen, en dat ze hem nog in de cel bezoekt.

Je vraagt je dan af waarom zo’n vrouw zoiets zegt. Ik probeer me in haar positie in te leven. En ik vrees dat ik het weet, op basis van de ervaringen van de politie. Die leren hoe zelden vrouwen externe hulp zoeken als ze het slachtoffer zijn van geweld binnen het gezin. Ze vrezen het einde van een vaak al langdurige relatie, met alle affectieve en financiële gevolgen van dien. Doorgaans willen vrouwen enkel een einde maken aan het geweld, zonder een relatie aan scherven en de noodzaak aan een nieuw begin.

Vandaar trouwens dat in 2004 een circulaire voor parketten werd opgesteld die de politie verplichtte minstens een pv te maken bij elk incident van geweld binnen het gezin. Er moet altijd een reactie zijn van het parket, ook al leidt die niet noodzakelijk tot een proces en veroordeling. Die reactie signaleert een nul-tolerantie: geweld binnen het gezin is nooit straffeloos.

Daarnaast werd in elke politiezone een referentieambtenaar aangesteld. Deze politieagent sensibiliseert het volledige korps over de problematiek, en ondersteunt en stuurt politieagenten bij die in contact komen met slachtoffers van partnergeweld. Tot slot ontfermt deze referentieambtenaar zich ook over de opvang en de slachtofferhulp die het slachtoffer kan gebruiken nadat ze de klacht heeft ingediend.

Het is nog maar enkele decennia dat de overheid geweld in het gezin – haast altijd van de man op de vrouw en/of de kinderen – als een misdrijf behandelt. Daartegenover staan eeuwenoude gewoontes waarin dat geweld werd getolereerd. Ook als politie en parket er nu meer werk van maken, blijft er nog een hele weg te gaan.

Geweld en familie kunnen niet anders dan contradicties zijn. Zodra het eerste aanwezig is, is het tweede vernietigd. Ook al is nog lang niet iedereen met die logica mee.

Share on:

Leave a comment