Toespraak laatste gemeenteraad Annemie Turtelboom: Durf A-typisch te zijn

Beste collega’s.

Dit wordt mijn laatste interventie in de gemeenteraad. Vijf en een half jaar ben ik lid geweest.

Laat me starten met een bepaalde vraag  die ik me steeds heb gesteld wanneer ik voor een uitdaging kwam te staan. Wat ga ik denken als ik 80 jaar oud ben? Ga ik dan spijt hebben, dat ik een bepaalde beslissing niet heb durven nemen?

Dat is exact de vraag die ik me gesteld heb toen ik naar Antwerpen ging verhuizen en ik heb er geen seconde spijt van gehad.

Ik ben 15 jaar politica geweest met hart en ziel. Politica is in de eerste plaats een beroep, maar het is nog veel meer een passie. Een overtuiging.
Politicus ben je niet van 9 to 5. Wie denkt dat het zo werkt, zal het niet lang volhouden.

Je kan maar succesvol worden in de politiek, als je dag en nacht gaat voor je overtuiging. En andere mensen probeert mee te nemen in je verhaal.

Ergens schuilt er in elke politicus een wereldverbeteraar.
Wij willen de zaken veranderen, omdat we ervan overtuigd zijn dat dit voor iedereen het beste zou zijn. Zaken veranderen, die onze stad, onze regio, ons land, maar vooral ook onze inwoners vooruitduwen.

Het is met die instelling dat ik, en de meesten onder ons, altijd aan politiek heb gedaan. Dossiers heb bestudeerd, beslissingen heb overwogen en genomen.

Ik heb op die manier  acht jaar het voorrecht gehad om Minister te zijn. Ik vind het nog steeds een voorrecht. Een voorrecht ook om hier gemeenteraadslid te zijn. Elke politicus wil zaken veranderen.

Ik heb de kans gehad om zaken te veranderen en dossiers op de agenda te zetten.

Als minister heb ik lange tijd in de poppols gestaan. De lijstjes waar journalisten zo gek van zijn. Maar die ook de perfecte veruitwendiging zijn, van waar journalisten zo graag kritiek op hebben: de waan van de dag.

Populariteit komt en gaat. Maar de motivatie van een politicus blijft onveranderd. Elke carrière is meer dan de laatste zaken die journalisten onthouden.

Vandaag trek ik een streep onder mijn politieke carrière. Of toch onder het gedeelte waar politicus mijn beroep is. De overtuiging en de passie zal altijd blijven.

Net als de liefde voor deze stad. Ik ben jaren geleden naar Antwerpen gekomen om aan politiek te doen. Net zoals zoveel Antwerpenaren dat op een bepaald moment in hun leven hebben gedaan om te werken en te leven.

Vandaag blijf ik in Antwerpen omdat ik van de stad houd.

Ik wil dan ook een oproep doen aan iedereen die van deze stad houdt.

We staan voor een belangrijk jaar. In oktober zijn het verkiezingen.

Ik hoop uit de grond van mijn hart dat de verkiezingen proper verlopen. Dat de persoonlijke aanvallen aan de kant worden gezet, en dat iedereen zich richt op dat wat we allemaal gemeen hebben: deze fantastische stad nog beter maken.

Ons chauvinisme is wereldbekend. Maar nog meer dan perceptie, laat het vooral realiteit zijn. Zorg dat ons chauvinisme een grond heeft.

Met mijn verhuis naar Antwerpen heb ik risico’s genomen. Vandaag roep ik iedereen op om het lef te hebben om risico’s te nemen. Doorbreek plafonds. Zet je twijfels aan de kant en ga voor je idealen. Jaag je dromen na.

Antwerpen is altijd een stad van kansen en opportuniteiten geweest. Onze stad heeft altijd lef gehad. Lef om economisch te groeien. Lef om, door de eeuwen heen, zijn deuren te openen en zo uit te groeien tot het centrum van de wereld.

Ik ben blij dat ik het lef heb gehad om nooit het uitgestippelde pad te volgen. Om naar Antwerpen te verhuizen, lef om een stap opzij te zetten als minister, lef om voor Yale te appliceren samen met een paar duizend anderen. Dat heeft mij gemaakt tot wie ik ben

Iedereen heeft dat in zich. Je moet alleen maar durven.
Liefste collega’s, liefste Antwerpenaren. Durf A-typisch zijn. Maak de stad nog groter dan wat ze vandaag al is.

Share on:

Leave a comment