Toespraak: Opening expositie Anne De Graaf

Beste genodigden,

Ik wil eerst en vooral zeggen dat het een eer is deze expositie te openen. Als minister van Binnenlandse Zaken huldig ik vaak politiegebouwen en brandweerkazernes in, en overhandig ik al eens de sleutels van een nieuwe autopomp of interventievoertuig.

Het openen van een fototentoontstelling is voor mij eerder uitzonderlijk. Maar de foto’s van Anne zijn dat ook. Ik sta hier vandaag dan ook niet meteen als minister maar vooral als persoon, als toeschouwer die geraakt wordt door deze foto’s. Ze zijn aangrijpend en authentiek maar vooral: er straalt een levenskracht, een vreugde uit die je meteen doet glimlachen.

Ik heb de foto’s van Anne leren kennen, toen zij dit jaar voor Binnenlandse Zaken, onder andere voor het jaarverslag, een hele reeks mensen voor haar lens heeft gezet. Met haar beelden van hulpverleners, ambtenaren, brandweermensen en preventiewerkers in actie, is ze er elke keer in geslaagd,  op een unieke manier,  de warme, menselijke kant van zo’n groot departement als Binnenlandse Zaken naar voren te brengen.

Anne heeft de mensen getoond achter het rijksregister, de Kids-ID, het rampenfonds en voor nog een pak andere “producten” van Binnenlandse Zaken. Het zijn foto’s geworden die een brug slaan tussen een overheidsdienst en de burger. Foto’s die je tonen dat zo’n grote dienst ook elke dag, op elk moment, zeer dicht bij de mensen op straat staat.

Ik denk dat je daarvoor talent nodig hebt, talent om het mooie in de mensen te zien.  

Maar misschien heeft het ook wel te maken met het feit dat we niet alleen een getalenteerde fotograaf maar ook een vrouw achter de lens aan het werk zien.

Het is niet bigger, faster en harder, maar het oog voor het kleine, het alledaagse, het gewone dat haar fotografie kenmerkt.

Wat mij opvalt bij deze foto’s is ook dat het niet enkel mooie beelden zijn, maar dat die beelden stuk voor stuk een verhaal vertellen. Een verhaal dat iedereen  anders kan interpreteren, maar steeds een verhaal dat positief is, dat een glimlach teweeg brengt. En dat is in tijden, waar beelden van geweld en gruwel ons dagelijks overspoelen en ons pantser verharden , een echte verademing.

Het zegt ook heel veel over de evolutie die de fotografe zelf heeft doorgemaakt. Iedereen die Anne kent van vroeger, toen ze over de schaduwzijde van het leven en de zelfkant van de maatschappij schreef, zal nu ongetwijfeld verrast zijn door de kleur, de lach en het licht in haar werk. Het verhaal dat u hier ziet, dames en heren, is veel meer dan een verhaal van koffie- en cacaobonen. Het is ook het verhaal van een vrouw, het verhaal van de fotografe die besloten heeft dat het leven iets anders te bieden heeft  dan ellende en tragedie. Een vrouw die de moed heeft gehad haar pantser af te werpen en zich open te stellen voor het schone in de wereld.

En het is vooral een verhaal van een zeer moedige investering in de toekomst.

Je leven durven omgooien van schrijvend journaliste naar fotografe; radicaal voor een ander beroep kiezen, is werken aan de toekomst.  Het gaat erom dat je je eigen toekomst, je eigen leven in handen neemt.  Het gaat om zelfredzaamheid, een principe dat ik als minister van Binnenlandse Zaken voor 200 procent promoot.

Geef de mensen de kans om voor zichzelf te zorgen, investeer in de toekomst.   

Dat is ook  wat de Efico-foundation doet in haar projecten: de mensen de kans geven om verantwoordelijk te zijn voor hun eigen leven en om niet langer afhankelijk te moeten zijn van giften of  om niet te moeten vervallen in criminaliteit zoals bijvoorbeeld het doden van gorilla’s om de handen en voeten te kunnen verkopen om een extra cent te verdienen.

Dames en heren, ik wens u van harte een aangenaam bezoek aan deze tentoonstelling en mocht u nog twijfelen aan de waarheid van de titel van deze werken “It’s a beautiful World”, kijk dan even naar de foto van de gorilla: zelfs de gorilla die Anne gefotografeerd heeft – lacht.

Share on:

Leave a comment